Opisanie przez Nelsona i Mayera (69) odczynu unieruchamiania krętków w 1949 r. dało początek nowemu kierunkowi w serologii kiły. Cechą charakte­rystyczną tego kierunku jest dążność do opracowania metod, w których prze­ciwciała surowicy kiłowej są wykrywane za pomocą antygenów uzyskiwanych z krętków patogennych lub hodowlanych. Dążenie do opracowania nowych od­czynów krętkowych podyktowane jest zarówno względami teoretycznymi, jak i potrzebą zastąpienia bardzo pracochłonnego odczynu Nelsona innymi meto­dami, wymagającymi mniejszego nakładu pracy i kosztów. Większość dotychczas opisanych odczynów krętkowych nie została wprowa­dzona w szerszym zakresie do diagnostyki kiły. Odczyny te nie tylko nie mogą zastąpić odczynu Nelsona, ale mają również ograniczone znaczenie — jako dodatkowe kryterium oceny przebiegu kiły i wyników jej leczenia. Obok odczynu Nelsona i odczynu immunofluorescencji pewną rolę w diagnostyce kiły odgrywają również odczyny wiązania dopełniacza z antygenami krętko-wymi. Ze względu na charakter i ograniczone ramy niniejszego podręcznika odczy­ny krętkowe zostaną przedstawione w tym rozdziale jedynie w sposób zwięzły. Podane zostaną natomiast dane dotyczące piśmiennictwa omawiającego bar­dziej szczegółowo metodykę i podstawy teoretyczne odczynów krętkowych.